به مهربانىات اى مهربان‌ترين مهربانان . المناجاة السادسة : مناجاة الشاكرين مناجات ششم : رازونياز شاكران به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانىاش هميشگى است خدايا ، پياپى آمدن كرمت ، بر پا داشتن سپاست را از ياد من برد ، و فراوانى بخششت مرا از شمارش ستايشت درمانده ساخت ، و در پى هم آمدن احسانت مرا از ياد اوصاف نيكت بازداشت ، و پشت هم رسيدن نعمتهايت مرا از گسترش خوبيهايت درمانده نمود ، اين است جايگاه آن‌كه به برازندگى نعمتهاى تو و در برابر آن به كوتاهى خود اعتراف دارد و به زيان خود به سستى در بندگى و هدر دادن نعمتها گواهى مىدهند و تويى دلجو ، مهربان ، نيكوكار كريم ، كه خواهنده‌اش را محروم نمىكند ، و آرزومندش را از درگاهش نمىراند ، به آستانت فرود مىآيد بار اميدواران ، و در درگاه رحمت تو مىايستد آرزوهاى عطاخواهان ، پس آرزوهايمان را با محروميت و نااميدى روبرو مساز ، و جامهء نااميدى و دورى از رحمت را بر ما بپوشان ، خدايا در برابر بزرگى نعمتهايت سپاسم كوچك مىنمايد ، و در كنار اكرامت بر من ستايش و گزارشم از آن خود را پست و ناچيز نشان مىدهد ، نعمتهايت از انوار ايمان زينتهايى به من پوشاند ، و لطايف نيكىات خيمه‌هايى از عزت بالاى سرم افراشت ، و عطاهايت گردن‌بندهاى زيبنده‌اى به گردنم افكند كه هرگز باز نشود ، و طوقهايى بر